Rare jongens, die Amerikanen…

Tenslotte als kers op de taart nog even mijn ervaringen met ‘gekke’ dingen  in de Verenigde Staten…

– De Amerikaanse obsessie met huisdieren. Zo bestaan er voor katten speciale trainingen en potjes om zindelijk te worden, wat we hier alleen hebben voor kleine kinderen. Honden hebben een speciaal gedeelte in de tuin dat als hun speciale territorium wordt afgebakend en waar zij hun behoefte mogen doen. Scheelt weer een wandeling!

Afbeelding

– De gratis te bezoeken toiletten (restrooms), dus geen wc juffrouw die een kwartje krijgt voor het bezoek (dit mogen ze ook wel invoeren in Nederland)
– De Kansas Universiteit claimt een energie efficiënte universiteit te zijn met onder andere recycling bakken, maar heeft wel overal gigantische televisieschermen hangen waar niemand naar kijkt. Onder andere twee schermen in iedere hoek bij de trappen op weg naar de kantine…
– Onze Fulbright begeleider David heeft zeven televisies in zijn huis omdat zijn vrouw gek is op baseball en geen moment van de wedstrijd wil missen als ze door het huis loopt. Hij heeft ook vier auto’s, maar die zijn wel energiezuinig..
– In een sportwinkel is het doodnormaal om een gigantische hoeveelheid aan wapens te verkopen, variërend van machinegeweren tot Uzi’s en enorme messen. Dit kun je kopen zonder een identiteitskaart hoeven te tonen.

Afbeelding

– In de Verenigde Staten zijn alle in onze ogen ‘aparte’ keuzes te verantwoorden onder het mom van Personal choices. Er is een grote mate van vrijheid dat erg belangrijk wordt gevonden, maar dit draagt er echter ook vaak aan bij dat  Who comes first get’s first. Wie bijvoorbeeld in Texas als eerste een watertank in zijn tuin plaatst mag zoveel water gebruiken als hij of zij wil en de buurman heeft pech. In Kansas zijn er overigens restricties op de hoeveelheid water dat mag worden afgenomen.

Welcome to Washington!

Een onderdeel van dit geweldige zomerprogramma waar ik mij al vanaf het begin op heb verheugd is de vierdaagse trip naar Washington D.C. Op 31 juli was het dan eindelijk zover: Goodbye Kansas, welcome to Washington! Na onze kamers op de campus te hebben opgeruimd (voor mij minder een uitdaging dan mijn kamergenote) en de koffers te hebben gepakt vertrokken we om elf uur ’s ochtends met het vliegtuig naar de Amerikaanse hoofdstad. Vanuit het vliegtuig konden we alle hoogtepunten van de stad al zien liggen: het Capitol, het Pentagon en natuurlijk het Witte Huis. Ik kon niet wachten! Zoals gewoonlijk was alles perfect voor ons geregeld: wij normaal arme studenten mochten slapen in het luxe Courtyard Marriott Hotel. Dit hotel is slechts een kwartiertje lopen van Pennsylvania Avenue 1600, waar een andere zeer beroemde verblijfplek is gevestigd genaamd The White House.

Dezelfde middag en avond besloten wij als avontuurlijke Fulbrighters natuurlijk direct de stad te gaan verkennen. Washington is groener en minder druk dan ik had verwacht, hoewel de rust misschien ook wordt veroorzaakt doordat veel inwoners op vakantie zijn.

Washington 1

Ik schrijf dit bericht terwijl ik inmiddels alweer terug ben in Nederland. Na de afgelopen dagen last te hebben gehad van de welbekende “jetlag” heb ik nu gelukkig weer de energie om met dit verslag nog even terug te kijken op de bijzondere vier dagen in Washington. De laatste dagen zijn in sneltreinvaart voorbij gevlogen, mede omdat ik alles probeerde te zien wat deze fantastische stad te bieden had aan geschiedenis en cultuur. Zo heb ik zowel met de groep als in mijn eentje het Witte Huis, het Capitol, de Library of Congress, het Lincoln en Washington monument en de Smithsonian musea over Natural History, American history en Indianengeschiedenis heb bezocht. Het Capitol en de bijbehorende Library of Congress zijn indrukwekkende gebouwen waar elke dag ontzettend veel gebeurd. In het Capitol worden politieke beslissingen genomen door de Amerikaanse Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Tijdens de uitgebreide rondleiding bleek het gebouw zelf ook veel geschiedenis te bevatten. Zo is er in het midden van het Capitol een plek waar Amerika’s eerste president George Washington na zijn overlijden in 1799 begraven zou worden. Zijn familie besloot hem uiteindelijk toch maar te begraven op zijn landgoed Mount Vernon in Virginia. Het Library of Congress aan de overkant van het Capitol is de nationale bibliotheek van de Verenigde Staten en herbergt onder andere zo’n 144 miljoen documenten, 29 miljoen boeken en 12 miljoen foto’s. Elke vier seconden wordt er een nieuw document aangeboden!

Washington 2

Ik heb ook ontdekt dat het bijzonder leuk is om alleen op verkenningstocht te gaan in deze wereldstad, mede omdat Washington een stad is waar alle straten en bekende plekken overzichtelijk zijn aangegeven. Moet zeggen dat het ook wel stoer voelt om zelf in de metro van Washington te kunnen beslissen waar ik heen wil! Zo besloot ik op vrijdag 2 augustus een bezoek te brengen aan Arlington National Cemetery. Dit is een grote militaire begraafplaats boven de Potomac Rivier waar sinds 1864 talloze militairen, presidenten, astronauten, politici en succesvolle burgers zijn begraven. De afgelopen twee jaar heb ik de wens uitgesproken om een bezoek te brengen aan Arlington omdat het ook de laatste rustplaats is van president John F. Kennedy, zijn vrouw Jackie en enkele andere bekende familieleden. De Kennedy’s vormen voor mij een grote inspiratie door hun boodschap dat je altijd het beste uit jezelf moet halen, en dat je met alle mogelijkheden en talenten die je gegeven zijn iets goeds moet doen voor de wereld. De graven zijn gevestigd op de top van een heuvel en wanneer je je omdraait heb je een werkelijk adembenemend uitzicht op Washington. In de verte kon ik het het Lincoln memorial, het Capitol en het Washington monument zien liggen. Mede vanwege het prachtige weer was het bijna een ‘magisch’ moment.

Washington 3

Zaterdag 3 augustus was helaas alweer de laatste volle dag in Washington. Na lekker te hebben uitgeslapen besloot ik een bezoek te brengen aan het Ford’s Theatre. In dit historische theater werd op 14 april 1865 president Abraham Lincoln neergeschoten door John Wilkes Booth, een aanhanger van de Geconfedereerde Staten. Lincoln stierf de volgende dag op 56-jarige leeftijd en wordt tegenwoordig als een van de grootste Amerikaanse presidenten ooit beschouwd. Het leek mij leuk een bezoek te brengen aan dit theater dat tegenwoordig een museum is. Maar eenmaal aangekomen bleek de wachttijd voor het museum ruim twee uur te zijn.. Hoezo, de meeste mensen houden niet van Geschiedenis?! Ik besloot door te lopen naar het Smithsonian Museum of American History en heb daar gelukkig zeker geen spijt van gekregen! Dit museum is onderdeel van van het Smithsonian, een Amerikaans onderzoeksinstituut dat onder andere een gratis te bezoeken musea biedt variërend van natuur tot luchtvaart tot indianen. Het American History Museum was gevestigd in een gigantisch gebouw met interessante exposities over onder andere de technologische revolutie in 19e eeuws Amerika, de Amerikaanse oorlogsgeschiedenis en spulletjes van Amerikaanse presidenten en first ladies. Zo heb ik de saxofoon van Bill Clinton gezien, de jurk van Michelle Obama die ze droeg tijdens het Inauguratiebal in 2009 en een ketting van Jackie Kennedy. Van alle musea die ik bezocht heb ik was dit toch echt de meest leuke. Daarbij mag ik natuurlijk niet het leuke souvenir winkeltje vergeten waar ik kaartjes, koelkastplakkers en boekenleggers over de Amerikaanse geschiedenis heb gekocht. Washington heeft voor iedereen iets te bieden en dat maakt deze stad zeker een aanrader om te bezoeken.

Washington 4

Het meest bijzondere aan Washington is het feit dat het zoveel geschiedenis heeft en dat er tegelijkertijd, elke dag opnieuw, geschiedenis wordt geschreven. Elke stap die je daar zet is wellicht ook gedaan door een groot historisch figuur. Zo lunchte op de laatste ochtend in Washington samen met mijn reisgenoten in een restaurant waar Bobby Kennedy eens in zijn eigen woorden “The best hamburger ever” heeft gegeten. Helaas was het na een heerlijke Amerikaanse hotdog (Bobby would have approved) tijd om afscheid te nemen van mijn reisvrienden waar ik meer dan een maand lang zoveel plezier mee heb beleefd. De tranen vloeiden dan ook rijkelijk. We delen samen een fantastische en onvergetelijke ervaring.Een bezoek aan Londen, Parijs, Stockholm of Amsterdam zal dan ook niet lang op zich laten wachten!

969799_557535737640109_340119085_n

Maar natuurlijk is thuis zijn ook weer fijn: na een vliegreis van bijna 8 uur (gelukkig zonder overstappen) werd ik op Schiphol verwelkomd door mijn ouders en zusje met een fantastisch groot spandoek. Het is natuurlijk ook erg leuk om al mijn avonturen en foto’s te kunnen delen met mijn lieve familie, vriend en vriendinnen. It’s good to be home!

Washington 5

Goodbye Sunflower State!

Op het moment dat ik dit verslag schrijf lig ik heerlijk in bed na te genieten van een relaxt weekend. Even tijd om bij te komen van de drukte van de afgelopen weken. Maar de bekende Britse auteur Geoffrey Chaucer schreef al in de middeleeuwen dat All good things must come to an end. Aankomende woensdag vertrekken we uit Kansas voor een vierdaags bezoek aan Washington (Already excited!) en daarna vliegen we naar huis. Best raar om te beseffen dat ik volgende week al in het vliegtuig zit! De afgelopen week was dus de laatste vol activiteiten. Omdat we ook op zaterdag en zondag actief waren voelde deze week als uitputtend. Toch had ik geen van de bezoeken willen missen: we hebben wederom plekken bezocht waar je normaal gezien niet zo snel komt. En dat is de vermoeidheid toch zeker wel waard! Zo bezochten we op maandag de stad Greensburg. In 2007 werd deze stad geheel verwoest door een tornado. Mijn verwachtingen waren hooggespannen: ik dacht op z’n minst een deel van de stad te zien dat was verwoest. Maar Amerikanen zullen Amerikanen niet zijn als ze inmiddels alle troep allang hebben opgeruimd. Niets deed meer denken aan de vreselijke tornado met een kracht van F5 die een paar jaar geleden aan negen mensen het leven kostte. Het is natuurlijk positief dat Greensburg weer in ere is hersteld, maar ik had wel een beetje een spannender bezoek verwacht. In plaats daarvan bezochten we een eco vriendelijk huis en een high school. Desalniettemin interessant omdat te zien was hoe milieuvriendelijk een huis en een groot schoolgebouw kunnen zijn. En ik kan toch zeggen dat ik in Greensburg geweest ben, een bijzonder goed voorbeeld van hoe Amerikanen van een totale verwoesting weer iets moois kunnen maken 😉

image

Deze week was het ook eindelijk tijd voor wat praktijkervaring. Op dinsdag deden we veldwerk op de prairie van Kansas, ook wel de Konza genoemd. We moesten het aantal planten en grassoorten tellen en de verschillen aanwijzen tussen de soorten die in de afgelopen jaren zijn verbrand en welke niet. In Kansas steekt men namelijk in een bepaalde periode van het jaar de prairie in brand zodat de grond uiteindelijk vruchtbaarder wordt. De vroegere Indianen stammen deden dit al. Het klinkt misschien niet als het meest spannende uitje, maar ik vond het wel grappig om als toekomstige historicus eens op mijn knieën in het veld tussen de echte onderzoekers te zitten. En met een groep van twintig mensen is eigenlijk alles leuk (ik wacht op dit moment nog op het resultaat van de uitgebreide fotosessie tussen de rietplanten..). Ook de volgende dag waren we op de Konza, maar nu om bizons te zien. Ik heb toch nog enkele mooie foto’s kunnen maken van deze schuchtere dieren, samen met het verassend mooie landschap van de prairie.

image

Het hoogtepunt van deze week vond ik echter niet de bizons, maar het bezoek aan het Flint Hills Discovery Center.Dit is een prachtig interactief museum dat vertelt over de geschiedenis van de Flint Hills, een zoals de naam al zegt heuvelachtig gebied waar de Indianen hun laten-we-de-prairie-in-de-fik-steken traditie begonnen. Het is een onbegrensd gebied met een rijke geschiedenis dat het Discovery Center mooi in beeld weet te brengen door middel van tentoonstellingen, een film en spelletjes. We waren blijkbaar zo impressed dat we na afloop van het bezoek pas terug op de campus ontdekten dat we iemand vergeten waren! Het ritje terug duurde gelukkig maar tien minuten en het was geen probleem want ‘ze was toch nog dingen aan het bekijken’, aldus  mijn vergeten Britse reisgenote Izzie.

image

We hebben deze week bovendien ook een bezoek gebracht aan het Kansas State Capitol. Time for some political fun op donderdag. ‘S ochtends kregen we een serie lezingen van onder andere enkele milieuadvocaten die een nieuw perspectief boden omdat ze het vaak moeten opnemen tegen grote milieu onvriendelijke bedrijven. ‘S middags kregen we een leuke rondleiding in het Capitol gebouw dat iets ouder is dan honderd jaar. Het grappige is dat de Amerikanen dit ‘oud’ noemen terwijl het voor Europese begrippen historisch gezien natuurlijk weinig voorstelt. We kregen tenslotte een lezing van de Republikeinse politicus Tom Sloan. Wat ik vooral interessant vond is dat deze politicus een uitzondering vormt onder Republikeinen omdat hij het milieu belangrijk vindt. Sloan is in veel opzichten een Democraat, maar in de uiterst conservatieve politiek van Kansas maak je dan geen kans om gekozen te worden.
Een groot verschil waar ik dit verslag mee wil afsluiten is de wijze waarop Europeanen en Amerikanen naar het begrip ‘energiezuinigheid’ kijken. Kansas State University noemt zich een ‘energiezuinige’ universiteit dat veel doet aan recycling, maar hangt tegelijkertijd in iedere hoek van de campus enorme televisies.. Of je dit nu hypocriet wilt noemen of niet, in Europa zou dit hoe dan ook voor gefronste wenkbrauwen zorgen. In Amerika wordt veel goed gepraat onder het mom van Personal choices. Ik denk dat ik nu zelf maar de persoonlijke keuze maak om lekker te gaan slapen.Het is inmiddels 23.58 en morgen moet ik een presentatie houden.

Goodnight y’all!

De derde week aan K-State

Vanwege een druk programma afgelopen weekend heb ik nog geen tijd gehad om een verslag te schrijven over mijn derde week aan Kansas State University, maar hoop dat jullie geduld hebben gehad! Misschien is het leuk om eerst te vertellen hoe het leven van een student aan K-State er aan toe gaat. Ik ben hier natuurlijk slechts vijf weken, maar desondanks al aardig ingeburgerd. Toch is het niet vreemd dat ik de afgelopen tijd wel eens verdwaald ben op de universiteit als je bedenkt dat de hele oppervlakte van de campus ongeveer 2.70 km2 is (bron: Wikipedia). Op de campus bevinden zich vele gebouwen met namen als Anderson Hall, Seaton Hall en Eisenhower Hall. Wij als internationale studenten verblijven in de Bessie  B. West Hall (ook wel bekend als de West Hall of de ‘Dorm’) met kamers voor de mannelijke en vrouwelijke studenten op een aparte verdieping. Op de meeste dagen gaat de wekker om 7 uur ’s ochtends zodat ik rond half acht samen met de andere studenten rustig kan ontbijten. De kwaliteit van het eten is niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. Het is eigenlijk vooral oppassen geblazen om niet elke dag worstjes, gebakken aardappelen en gebak te nemen als ontbijt, een bak muesli is immers ook een goed begin van de dag ;). Wat ik vooral leuk vind aan het eetgedeelte is dat te zien is hoeveel internationale studenten K-State heeft: van Europa tot India en Azië. Helaas houdt heel India meestal ook de pooltafel en de televisie op de benedenverdieping bezet…

image

Afijn, ik zal maar eens vertellen wat ik deze week allemaal gedaan hebben. Deze week hebben we ons bezig gehouden met allerlei vormen van energie: van wind tot water tot nucleair. Zo bezochten we woensdag 17 juli de kerncentrale Wolf Creek in Burlington, absoluut een once in a lifetime opportunity. Weinig mensen krijgen namelijk de kans om rondgeleid te worden binnenin de centrale. Vooral na 11 september 2001 zijn de veiligheidsmaatregelen door de terroristische dreiging enorm verscherpt. Dankzij de grondige controle bij binnenkomst (levensgevaarlijk, die Europeanen) hadden we helaas nog maar een halfuur de tijd voor een rondleiding. Wel hebben we geleerd dat Wolf Creek verantwoordelijk is voor de energievoorziening van ongeveer 800.000 inwoners in Kansas en Missouri. De kans op een herhaling van Tsjernobyl is klein: de centrale kan niet ontploffen (bij moeilijkheden sluit het zichzelf af) en de kans op een aardbeving zoals in Japan is nihil.
Nog onder de indruk van Wolf Creek bezochten we op donderdag twee andere vormen van energievoorziening: een dam en een kolencentrale. Vooral de dam op donderdagochtend vond ik interessant omdat Nederland wat betreft haar omgang met water natuurlijk een voorbeeld is voor de VS. In Nederland is een dam heel normaal, terwijl waterenergie in Amerika het nog steeds moet afleggen tegen nucleaire energie of het gebruik van kolen.  Om het verschil tussen de verschillende vormen van energie nog eens te benadrukken bezochten we in de middag de kolencentrale Jeffrey Energy Center. Maar het bezoek was vanwege de hitte van 40 graden vooral puffen en zweten geblazen en eigenlijk valt het niet goed te praten dat deze vorm van energie zo slecht is voor het milieu.

image

Bijzonder aan het zomerprogramma is dat het ook veel aandacht heeft voor de Amerikaanse cultuur en geschiedenis. Om even aan alle energie perikelen te ontsnappen bezochten we donderdagavond een indrukwekkend toneelstuk over mensen die ten onrechte tot de doodstraf waren veroordeeld. Een erg zwaar en controversieel onderwerp, maar het blijft actueel. Wist je dat in 33 van de 50 Amerikaanse staten de doodstraf nog bestaat? De avond daarna bezochten we iets luchtigers: het Kickapoo Pow Wow festival. Dit is een heus Indianenfestival waarbij de best geklede ‘Indiaan’ een prijs kan winnen. Wij Europeanen hadden ons niet verkleed, maar ik heb zeker genoten van alle kleurrijke feestvierders van jong tot oud!

image

De reden dat ik deze zondag geen verslag kon schrijven kwam door een trip naar de zogenaamde ‘Underground Railroad’. Hoewel de naam anders doet vermoeden was dit een heuse geschiedenisles over slavernij. Vond ik natuurlijk geweldig! Onder leiding van een zeer gepassioneerde gids bezochten we verschillende plekken van waaruit slaven in Amerika probeerden te ontsnappen naar het vrije Noorden. Deze plekken werden ook wel de Underground Railroad genoemd om de daadwerkelijke betekenis ervan te verhullen. Ook zondagavond was interessant: we bezochten een ondergrondse zoutmijn. Ook anno 2013 wordt hier nog steeds gewerkt. Ik heb diep respect voor alle hardwerkende mannen in deze ondergrondse duisternis.
Na drie weken Kansas valt wel te merken dat bij iedereen de vermoeidheid begint toe te slaan. Zo herinner ik me eigenlijk vrij weinig van de lezingen over windenergie en gas die op maandag werden gegeven. Ik ben blij dat ik door het maken van de reisverslagen alle indrukwekkende ervaringen een beetje kan verwerken. Iedereen in de groep zal dat op zijn eigen manier moeten verwerken want door alle drukte is er weinig tijd voor reflectie. Maar terugkijken op deze reis komt later wel: eerst nog genieten van de laatste week in Kansas en vanaf 31 juli op naar Washington!

Hackahey!

Na alle leuke activiteiten van de introductieweek kon afgelopen week het harde werken dan toch echt beginnen. Gelukkig werd er door de hete temperatuur van gemiddeld 40 tot 42 graden rekening met ons gehouden: slechts 12 lezingen en 7 werkbezoeken (ahum…). Nu vragen jullie je waarschijnlijk af wat wij met al deze informatie moeten gaan doen. Het belangrijkste doel is om ons te informeren over energie en milieu, zodat wij als nieuwe generatie bereid zijn ons in de toekomst in te zetten voor een betere natuur, bijvoorbeeld in ons werk of als vrijwilliger. De studies in de groep varieren van filosofie tot management, maar verreweg de meesten van ons studeren biotechnologie of voor ingenieur. Maar gelukkig had ik maandag een lezing die precies paste bij een geschiedenisstudent: de geschiedenis van de Indianen in Amerika! Vandaar dan ook de titel van dit verslag: Hackhahey is de Indianengroet voor ‘Ik groet u’. In de vroege ochtend van maandag 8 juli bezochten wij het Haskell instituut. Tegenwoordig is dit een universiteit voor afstammelingen van Indianen ( in Amerika ook wel ‘Natives’ genoemd), maar oorspronkelijk werd het in 1884 opgericht om kinderen van Indianen een Westerse opvoeding te geven. Met name in de eerste winter stierven veel kinderen door de slechte hygiënische omstandigheden van het instituut. De blanke leraren probeerden de kinderen de in hun ogen ‘barbaarse’ cultuur en tradities af te leren, maar het tegenovergestelde gebeurde: de jonge Indianen leerden elkaar juist over hun verschillende tradities en zo ontstond er een grote groep die protesteerde tegen hun wrede behandeling.

image

Een ander hoogtepunt in de eerste helft van de week was het bezoek aan de EPA, wat staat voor Environmental Protection Agency. Deze organisatie is een van de grootste in de Verenigde Staten wanneer het gaat om de bescherming van het land, lucht en water. Deze week draaide dan ook vooral om het thema ‘veiligheid’: hoe beschermen wij bijvoorbeeld het water? Het gebouw was zwaar beveiligd en ik mocht helaas dan ook geen foto’s maken. Je zou dus zeggen dat de kwaliteit van het gebouw zelf ook in orde is: nou niet bepaald… Sterker nog: een lezing over duurzaamheid viel letterlijk in duigen! Op het moment dat de spreker wou beginnen met zijn presentatie sloot hij met iets teveel enthousiasme de glazen deur van het lokaal en je raadt misschien al wat er gebeurde: met een harde knal vloog de hele glazen deur aan diggelen! Het meest grappige was nog dat de beste man besloot  om te doen alsof er niets aan de hand was. Oftewel: ‘The show must go on’. Met betraande ogen van het (ingehouden) lachen en een concentratie dat inmiddels gedaald was tot 0,0 zijn we toch maar naar een ander lokaal verhuisd…

Zoals ik al eerder schreef hebben we deze week veel bedrijfsbezoeken gedaan. Meestal krijgen we eerst een lezing en daarna een rondleiding.  Zo bezochten we aan het begin van de week het LAND Institute in Salina waar ze zich onder andere bezig houden met het voortbestaan van verschillende plantensoorten door middel van speciale kassen. Dit klinkt misschien niet erg spannend, maar we hadden gelukkig een inspirerende spreker genaamd Wes Jackson, overigens bekend genoeg om een eigen Wikipedia pagina te hebben: en.m.wikipedia.org/wiki/wes_jackson. Hij vertelde ons de belangrijke boodschap dat geld ook maar een stukje papier is en dat we meer om ons heen moeten kijken om te beseffen wat echt belangrijk is in het leven. Jackson illustreerde zijn boodschap door een dollar doormidden te scheuren, dit tot grote hilariteit van de groep. Twee wat meer ‘spannende’ werkbezoeken deze week waren die aan de Philips fabriek op woensdag en een echte nucleaire installatie op vrijdag. Bij Philips kregen we een rondleiding in de fabriek om te zien hoe het hele productieproces van een lamp in zijn werk ging. Erg leuk om getuige te zijn van alle bedrijvigheid en drukte van stap tot stap. Daarnaast kan ik nu ook zeggen dat ik getuige ben geweest van een meltdown! Een gesimuleerde natuurlijk, op het nucleare station van de universiteitscampus. Ja je leest het goed: er staat een kernreactor op de campus van Kansas State.. Sterker nog, ons werd verteld dat het heel normaal is. De gesimuleerde meltdown was een heftige blauwe flits in een soort put. Ik moet toegeven dat ik wel een beetje bang was, haha. Ben niet zo’n fan van het risico dat een nucleaire fabriek met zich meebrengt. Maar ik zal niet te politiek worden nu: het was vooral een erg indrukwekkende ervaring.

image

Hebben we deze week dan helemaal niks leuks gedaan? Natuurlijk wel! Zo ben ik vrijdagavond heerlijk opgedoft met bijna de hele groep naar een echte
Amerikaanse huwelijksreceptie geweest. We waren er op uitnodiging van de vrouw van een van de Fulbright begeleiders, de zwager van haar nicht (eigenlijk begreep niemand hoe het precies zat) was in de middag getrouwd. We hebben de avond van ons leven gehad! Er was eten en muziek en we hebben gedanst tot onze voeten er af vielen. Kortom: een heerlijk begin van het weekend. We maakten het echter niet al te laat want op zaterdagochtend stond kanoen op de Kansas rivier op het programma. Wederom een indrukwekkende ervaring, des te meer omdat tijdens het kanoen duidelijk te zien was dat deze prachtige brede rivier ernstig wordt vervuild door autobanden en zelfs oude auto’s. Ik voel de spierpijn van het kanoen nog steeds, maar het was het zeker waard. En vandaag, op deze zonnige dag in Kansas, eindelijk weer lekker vrij! Ik ga zometeen met een groepje meiden gezellig uit eten bij een Italiaans restaurant. La Dolce Vita!.
Ik besef dat ik de afgelopen jaren al veel bijzondere plekken op de wereld heb mogen zien: van Indonesie, de Sahara op een kameel tot kanoend op een kolkende rivier in Midwest Amerika. En natuurlijk ben ik van plan om nog veel meer te gaan zien van deze wereld. Want welk beroep of studie ook, de afgelopen weken hebben mij nu al geleerd anders te kijken naar mezelf en de wereld.

image

Ps: We hebben zelfs de krant gehaald!: http://salina.com/news/euro-tour#sthash.031dTk5d.gbpl

De eerste week

Het is vandaag zondag en de eerste week in Kansas zit er alweer op. We hebben deze week zo ontzettend veel gedaan dat ik een verslag zou kunnen schrijven waar je uren zoet mee bent. Maar ik zal me beperken 😉 Het was een week waarin we direct hard aan het werk werden gezet en dagen maakten van 7 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds. Al direct op de eerste dag (dinsdag) moesten we een drie uur durende Engelse test doen om ons niveau te bepalen. De uitslag is nog niet bekend, maar ik vond het niet al te moeilijk. Bovendien is het niet zo dat je direct op het vliegtuig terug naar huis wordt gezet als je het slecht gedaan hebt haha (pfoe..). Gelukkig is het allemaal erg interessant en gezellig waardoor de eerste dagen voorbij zijn gevlogen! Iedere week van het zomerprogramma aan Kansas State heeft een thema in relatie tot energie en milieu. Deze week was het thema ‘Law and Policy’: welke wetten en regels zijn er rondom een schoon milieu? Ik zal jullie niet vervelen met teveel details, maar we hebben onder andere een lezing gehad over watermanagement (woensdag), duurzaamheid, klimaatverandering en het gebruik van biodiesel (vrijdag). Een van de hoogtepunten vond ik dat de groep op dinsdag was uitgenodigd om met een hapje en drankje te kletsen met enkele invloedrijke mensen, ondere andere met een voormalig statenlid van Kansas (netwerken it is). We waren op ons best gekleed en wisten niet wat we konden verwachten, maar ze vonden ons als 20 jarige broekies geweldig interessant en het was al met al erg relaxt 😉

image

Gelukkig hebben we naast al het serieuze werk ook ontzettend veel leuke dingen gedaan en belachelijk veel lol gehad, bijvoorbeeld tijdens een echte baseball wedstrijd van de Kansas Royals tegen Colorado. En geloof het of niet: vlak voor de wedstrijd begon het te regenen en te onweren en niet zo’n beetje ook.. het leek wel Nederland. De wedstrijd werd uiteindelijk 1.5 uur uitgesteld, maar het rondhangen in het stadion en het zien van al die uitgedoste enthousiaste mensen in alle leeftijden was al een geweldige ervaring opzich! Toen de wedstrijd begon kon ik m’n ogen en oren bijna niet geloven: Wat een geweldige sfeer! Ik vind baseball als sport niet eens zoveel aan, maar alle toeters en bellen eromheen zoals het spelen van het nationale volkslied en zelfs een eetwedstrijd (welcome to America) was iets om nooit te vergeten. Een ander hoogtepunt deze week was het vieren van Onafhankelijkheidsdag op 4 juli. Samen met de anderen was ik uitgenodigd om te barbecuen bij Fulbright begeleider David Carter en zijn gezin. We werden allerhartelijkst verwelkomt in zijn prachtige huis in een wijk dat deed denken aan Wisteria Lane. Ons werd verteld dat we konden doen wat we wilden en dat maakte het kind in ons los: er ontstond een waterpistolen gevecht, er werd gevoetbald en er ontstond een heuse tafelvoetbal competitie (wat behoorlijk fanatiek kan worden als je bedenkt dat we ‘European Student Leaders’ worden genoemd). Als klap op de vuurpijl werd er natuurlijk ook nog vuurwerk afgestoken! Het blijkt dat Amerikanen een stuk onvoorzichtiger omgaan met vuurwerk: zo vloog er een vuurpijl richting een baby (gelukkig niks gebeurd). Amerikanen hebben nog wel meer ‘gekke’ dingen: zo hebben ze alleen een nummerbord op de achterkant van de auto en niet op de voorkant. Kortom: Fourth of July was een knotsgekke maar perfecte avond!

image

Wat mij vooral opviel aan deze week is dat het harde werken wordt gecombineerd met veel enthousiasme en leuke activiteiten. Zo bezochten we op donderdag de dierentuin van Kansas, de Sunset Zoo. Eerst hadden we een lezing over klimaatverandering wat erg interessant was, en daarna kregen we een rondleiding in de prachtige dierentuin. Bijzonder feitje is dat zich in deze dierentuin de tijger bevindt die een rol speelde in de eerste Tarzan film! ‘Tarzan’ is inmiddels al lang dood, maar deze tijger sluipt op inmiddels 73 (!) jarige leeftijd nog steeds rond. Ik ben samen met een groep van twintig mensen uit landen variërend van IJsland tot Spanje, maar ondanks de culturele verschillen klikt het ontzettend goed. We ontbijten iedere ochtend met z’n allen in de kantine en nadat de ergste slaperigheid is verdwenen wordt er zelfs gezongen in de auto. In de vrije tijd die er is gaan we zwemmen, bowlen etc. Heel soms is er tijd om even rustig alleen een verslag te schrijven, zoals nu. De groep heeft zelfs al een vage afspraak om elkaar na deze 5 bijzondere weken elk jaar een keer te ontmoeten in iemands thuisland. Ik zal maar een eind maken aan dit verslag: Zometeen om half zes ga ik gezellig eten met een gastgezin. Kortom: I feel at home in America!

Gearriveerd in het land van the Wizard of Oz!

Iedereen kent natuurlijk de beroemde film ‘The Wizard of Oz’ uit 1939 of op zn minst ‘The Wiz’ uit 1978 met Michael Jackson en Diana Ross in de hoofdrol, toch? Hoe dan ook ben ik gisteren aangekomen op de plek waar dit alles is opgenomen: Kansas! Na een lange reis van dertien uur kon ik op 1 juli 2013 rond 17.30 eindelijk voet zetten op Amerikaanse bodem and it feels great!. Het was een vreemd idee dat ik iets meer dan 12 uur daarvoor met kleine waterige oogjes om 4 uur ’s nachts was opgestaan en om 11 uur ’s ochtends vanaf Schiphol begon aan mijn grote avontuur.

image

De reis naar Amerika verliep gelukkig soepel, inclusief de 2 uur durende overstap op het gigantische vliegveld van Chicago. Veel tijd om rond te kijken was er helaas niet vanwege de lange incheck rijen. Een ding had mijn reisgenoot Ivy, die ook deelneemt aan het zomerprogramma, echter nooit moeten doen: de wens uitspreken ‘ hopelijk niet naast een baby te moeten gaan zitten’. Gevolg: 9 uur lang in het vliegtuig gezeten naast een non-stop krijsende baby… Daarnaast ben ik op zowel Schiphol als Chicago heerlijk uitgebreid gefouilleerd omdat er iets verkeerd was met m’n boarding pass (weet nog steeds niet precies wat er aan de hand was). Maar we hadden er nog steeds zin in!

Na een ‘korte vlucht’ van Chicago naar Kansas van 1.5 uur werden we op het vliegveld hartelijk verwelkomt door enkele mensen van het Fulbright programma en een paar mede deelnemers, waaronder de Britse Izzie die aan St. Andrews studeert en haar landgenoot Alex die van plan is zijn opleiding te gaan volgen aan Cambridge. Allemaal erg aardige en spontane mensen! Ze vertelden ons ook dat sommige mede deelnemers minder geluk hadden tijdens hun reis: zo was de vlucht van een meisje uit Denemarken vanuit JFK Airport gecancelled vanwege een storm en daardoor moest ze slapen in een hotel.

image

Uiteindelijk werden we in een grote pick-up truck van een van de programma begeleiders genaamd Kristina naar de campus gebracht. Dit ritje duurde volgens Amerikaans gebruik ‘slechts 1.5 uur’. Onderweg vertelde de erg zonnige Kristina honderduit over het klimaat en de geschiedenis van Kansas. Jammer genoeg lag bijna iedereen in de auto op een gegeven moment uitgebreid te snurken. Ik heb natuurlijk nog wel iets van Kansas kunnen zien: in tegenstelling tot wat je zou verwachten is het hier erg groen en mooi!

Eenmaal aangekomen op de campus kon het me eigenlijk niet heel veel boeien hoe alles eruit zag en verlangde ik vooral naar een ding: slaap! Een rondleiding op de campus zo immers morgen wel volgen. Na nog even contact te hebben gehad met mijn ouders en Anne sloot ik dan ook een drukke en bijzondere dag af.